پسر محبوب راهآهن، ناگهان به همه چیز رسید اما وسط این هیاهو ناپدید نشد. سرنخ رویاهایاش را گم نکرد و سقف بلندتری را برای خودش ساخت. وقتی با یک پاس طلایی، تیماش را در پایان هفته سوم به صدر جدول لیگ روسیه میفرستاد، درخششاش دیگر برای هیچکس غیرمنتظره نبود. میلاد محمدی، یک فوتبالیست معمولی نیست.
نه از شاخهای اینستاگرام است. نه برادر معنوی ستارههای زن سینما. نه در جستجوی پلنگ و نه رفیق ناب خوانندههای زیرزمینی. او پسر فوتبال است. برادر فوتبال. همه تمرکزش را توی زمین خرج میکند تا لایکهای واقعیاش را در مستطیل سبز بگیرد. میلاد برای فوتبال ایران، یک غریبه است. مرد نفوذها و برگشتها از جناح چپ. مردی که کلید اختیار را از زباناش گرفته و به عضلههایش سپرده است. که هر وقت بقیه ایستادهاند، راه رفته و هر وقت بقیه راهرفتهاند، دویده است. میلاد اصلیترین راز برای معمولینبودن در فوتبال را میداند. راز سادهای به نام معمولی زندگی کردن.
__________________
[دلم که میگیرد
ارام خودم را دراغوش میگیرم...........
خودم به تنهایی
دست نوازشی برسرم میکشم.....
لبخندمیزنم واهسته میگویم:گریه نکن عزیزم.......
من هستم.......خودم به تنهایی هوای نداشته ات را دارم
برچسب:
نویسنده: کاوه محمدزادگان